Binnenstebuiten

635a3aae2cEen aantal weken geleden was ik aanwezig bij een tweedaagse over storytelling. Ik had daar een tamelijk ‘zichtbare’ rol als een soort van ceremoniemeester. ’s Avonds in mijn hotelkamer kwam ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat ik de hele dag mijn broek binnenstebuiten had aangehad. Sh*t. Zou iemand het hebben gezien?? Het was een wijde, soepele broek waarbij binnen- en buitenkant niet enorm van elkaar verschillen. Hooguit waren een paar naden en stiksels iets te prominent aanwezig geweest. In tweede instantie moest ik erom lachen. We waren de hele dag bezig geweest met authentieke verhalen, met de waarde van echtheid, van oprechte emotie als bindmiddel tussen management en werkvloer. Zo binnen, zo buiten. Ik was mijn broek ineens dankbaar.

Transparante communicatie, het klinkt als een modekreet die inmiddels bijna aan het tweedehands circuit toe is. En dat is jammer, want ik geloof dat er nog heel wat te winnen is aan transparantie. Paradoxaal genoeg is de term een mantel der liefde geworden die de kern van het begrip veelkleurig bedekt.

Transparantie heeft een directe lijn met kwetsbaarheid. Als je de muren om je heen doorzichtig maakt, laat je je in je ziel kijken. Er kan weinig meer verborgen blijven. Dat je niet iedereen die blik naar binnen gunt, is logisch. Voordat je je zo kwetsbaar opstelt, is er vertrouwen nodig. Vertrouwen dat die ander je blijft respecteren, geen misbruik maakt van je openheid, je niet kwetst. Maar er is winst te behalen: een diepe verbondenheid met de ander, zelfkennis en -ontplooiing, (zelf)acceptatie van je schaduwkanten versus in het licht zetten van je uniciteit en diepste drijfveren. Je gekend weten.

elle-02-colbie-callat-half-half-lgn

Colbie Caillat

Er zijn veel bedrijven en organisaties die transparantie hoog in het vaandel hebben staan. De term wekt vertrouwen en suggereert menselijkheid, eerlijkheid, echtheid. We leven in een tijd van herwaardering voor puurheid en authenticiteit. Gladde verkooppraatjes en schreeuwerige advertenties waarin ons eeuwige jeugd en barbiematen worden beloofd: we trappen er niet meer in. Nee, we worden liever aangesproken op onze innerlijke waarden, ons (mede)mens-zijn, ‘jezelf’ mogen zijn. Fake is uit. We willen de werkelijkheid zien, hoe confronterend, hard of weerbarstig ze ook is. Kijk naar de ALS-campagne met levensgrote foto’s van échte mensen die aan de ziekte zijn gestorven, met de tekst ‘Ik ben inmiddels overleden’. Denk aan de nieuwe spotjes van Zeeman, waarbij de professionele modellen het veld hebben geruimd voor ‘gewone’ mensen als jij en ik. Aan (rol)modellen die photoshop in de ban doen, zoals Colbie Caillat. Herkenning, nabijheid en realiteit maken hun opmars en zijn bezig de misleiding van botox en andersoortige vernis van het reclamepodium te stoten. Ik juich deze ontwikkeling van harte toe.

identiteit-en-imago_482_264_85In elke communicatieopleiding komt de driehoeksverhouding imago-identiteit-reputatie aan bod. Met de nadruk op de -helaas nog te vaak aanwezige- kloof tussen gewenst en werkelijk imago en eveneens die tussen gewenste en werkelijke identiteit. Wij – marketingcommunicatieprofessionals- mogen ons best doen om die kloven te dichten. Hoe? Met mooie woorden? Met mooie beelden? Ja hoor, ik ben vóór. Met sprookjes? Ook ja, als ze tenminste als metafoor mogen dienen. Schoonheid is overal te vinden, dus ook in de werkelijke identiteit van een organisatie. En je zult wel gek zijn als je je (beeld)taal lelijker maakt dan nodig. MAAR LAAT DIE MOOIE WOORDEN EN BEELDEN NIETS VERHULLEN. En als je durft, laat dan niet alléén de rooskleurige kant zien, vertel ook over de missers, de worsteling, dilemma’s. Een bedrijf is als een mens: voortdurend in beweging, in ontwikkeling. En geen enkel groeiproces is pijnloos. Deel successen én twijfels. In ieder geval intern, en waar mogelijk ook extern. Natúúrlijk is het goed om na te denken over de strategie. Niemand is gebaat bij openheid die mensen kwaad kan berokkenen. Maar iedereen is gebaat bij waarachtigheid. Het levert échte klanten- en merkbinding op, loyaliteit tussen klant en producent en tussen werknemers onderling. Een wij-gevoel. Het voorkomt veel teleurstellingen en reputatieschade. Je kunt beter verwachtingen creëren die je waar kunt maken. Ik ben geen calvinist die beweert dat echte schoonheid (alleen) van binnen zit. Daarvoor hou ik veel te veel van uiterlijk schoon. Maar niet als façade. Transparantie biedt zicht op het hele verhaal. Op het hart van een organisatie: dáárom ben ik hier, dáár wil ik naar toe. En daartoe moet ik deze hobbels overwinnen. Ja, ik weet dat ‘uitdaging’ mooier klinkt. Maar ik kies voor waar(achtig)heid. Het zijn hobbels. Ze vragen bloed, zweet én tranen. Maar bovenop een hobbel is er uitzicht, en na een hobbel volgt een dal. Steeds opnieuw.

De kleren van de keizer gaat me net iets te ver. Maar de volgende opdrachtgever die mij vraagt om samen hun corporate story te schrijven, krijgt mij binnenste-buiten aan tafel. Inclusief losse eindjes en gevallen steken. Wie doet er mee met de nieuwe binnenstebuitenmode?

Colbie Caillat Try

Colbie Caillat kiest voor de naakte waarheid

Vakpraat identiteit en imago

Deze vrouw fotografeerde 100 paar blote borsten zónder deze te Photoshoppen 

Trucs om een bepaalde doelgroep te bereiken? 

Littekens horen bij helende verhalen voor organisaties

2 antwoorden
  1. Nancy Peeters zegt:

    Mijn ervaringen met kwetsbaarheid zijn heel dubbel: als ik een gelukstip schrijf die gaat over de moeilijke momenten in mijn leven, melden mensen zich ineens massaal af van mijn mailinglist. Dat willen ze niet, vinden ze te confronterend, voldoet niet aan de verwachting. Ik stel ze teleur: waar is de glimlach of opsteker die ik verwachtte. Maar zodra ik die tip deel op Twitter, worden diezelfde tips druk gedeeld op social media en win ik er weer aanmeldingen door. Mierzoete stukjes vorkomen afmeldingen maar zijn juist weer niet populair op social media. Best een lastig ding: willen mensen nou juist wel of juist niet die binnenkant met rafels zien? Goede stof tot nadenken!

    • Heleen Litmaath zegt:

      Hoi Nancy,

      Dankjewel voor je reactie. Het is inderdaad geen sinecure, kwetsbaarheid tonen in een zakelijke (web)omgeving. Er is zeker een strategie bij nodig: waar wel/niet, wanneer wel/niet. Maar het belangrijkste lijkt mij: wat is je doel? Wie wil je bereiken? Misschien zijn de mensen die zich afmelden voor jouw mail dan niet degenen met wie jij je boodschap wil delen. Gaat het je om een zo groot mogelijk publiek of om een select gezelschap van goede verstaanders? Ik weet dat leidinggevenden die hun eigen kwetsbaarheid durven te laten zien in veranderprocessen, vaak kunnen rekenen op meebewegen van hun medewerkers ipv tegen-bewegen/weerstand. Kwetsbaarheid leidt tot begrip en (h)erkenning. Ik heb nog een leuke leestip voor je van een geweldige auteur/journaliste, Sigrid van Iersel. Doe er je voordeel mee! http://verhaallijnen.nl/weblog/2014/10/28/ellende/

Reacties zijn gesloten.